Με δυό λόγια…

Την δεκαετία του ΄50, τα ορφανά παιδιά του “Αριστοτέλη”, κατέθεσαν ψυχή χτίζοντας με τα χέρια τους και με ό,τι μέσα διέθεταν εκείνη την εποχή, τον Ναό του Τιμίου Σταυρού. Με την δουλειά, την αγάπη και το μεράκι τους έφτιαξαν ένα πανέμορφο εκκλησάκι, κανονικό στολίδι σε όλη την περιοχή.

Το πέρασμα του χρόνου, όπως ήταν φυσικό, άφησε πίσω του αμείλικτα τα σημάδια από τις φυσιολογικές φθορές που υπέστη ο Ναός και ο αύλειος χώρος του. Ο π. Βασίλειος, θέλοντας να δώσει μία νέα πνοή στο εκκλησάκι, εισακούγοντας και την επιθυμία του κόσμου για την ανακαίνισή του, κινητοποιήθηκε κατ’ ευθείαν -με τον τρόπο που εκείνος γνωρίζει- για την πραγματοποίηση αυτού του ωραίου εγχειρήματος.

Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ξεκίνησαν οι εργασίες αναστήλωσης εντός και εκτός του Ναού, ενώ αμέσως μπήκε σε πρόγραμμα και η αγιογράφησή του. Τα υπόλοιπα είναι πλέον ιστορία…

Εμείς εδώ, εκτός φυσικά από τις ευχαριστίες μας στην Ιερά Μητρόπολη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς και συγκεκριμένα στον Μητροπολίτη κ. Ιουστίνο για την εμπιστοσύνη που επέδειξε στον π. Βασίλειο παραχωρώντας του και αναθέτοντάς του εξ ολοκλήρου την ευθύνη του Ιερού Ναού, αισθανόμαστε υποχρεωμένοι να αναφέρουμε και να ευχαριστήσουμε τον Δήμο Καλαμαριάς για την προσφορά της κροκάλας και του χαλικιού που χρειάστηκε για την κάλυψη ολόκληρου του αύλειου χώρου (αξίας σημαντικού χρηματικού ποσού), και ιδιαίτερα τον Δήμαρχο Καλαμαριάς Θεοδόση Μπακογλίδη, που ενδιαφέρθηκε ο ίδιος προσωπικά για το όλο εγχείρημα.

Επίσης, τον Βασίλη Κοτσακιώτη, που με την ομάδα των ανθρώπων της εταιρίας του Prokat Group, ανέλαβε, επιμελήθηκε και περάτωσε όλες τις εργασίες εσωτερικά και εξωτερικά του Ναού, ενώ φιλοτεχνήθηκε προσωπικά όλων των δομικών και κατασκευαστικών καλλιτεχνημάτων.

Και οπωσδήποτε, τον κ. Γεώργιο Αμπατζίδη που με το ενδιαφέρον που επέδειξε να προστρέξει σε ό,τι χρειάστηκε, μέσω επαφών, συνεννοήσεων – και όχι μόνο, στάθηκε πραγματικός αρωγός και συνοδοιπόρος του π. Βασιλείου στο όλο εγχείρημα …και εξακολουθεί να είναι.

Να εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας στους δωρητές που θέλουν να κρατήσουν την ανωνυμία τους, οι οποίοι προσφέρθηκαν από μόνοι τους να βοηθήσουν με διάφορα χρηματικά ποσά – διόλου ευκαταφρόνητα, όπως και τον απλό κόσμο όπου ο καθένας με τον οβολό του και την αγάπη του, προσέφερε την εμπράγματη στήριξή του.

Να μην ξεχάσουμε βέβαια, τον κάθε εθελοντή που εμφανίστηκε σε ανύποπτο χρόνο και προσέφερε έργο με την προσωπική του εργασία, τα κορίτσια που είχαν την μέριμνα της καθαριότητας και φρόντιζαν εν μέσω εργασιών να διατηρείται το εσωτερικό του Ναού πάντα συμμαζεμένο και καθαρό ώστε να τελούνται απρόσκοπτα και ανεμπόδιστα οι προγραμματισμένες ακολουθίες, τον κ. Πέτρο Πεχλιβάνη, τον “επίτροπο” κατά μία έννοια του Ναού, που βρισκόταν σε “κατάσταση ετοιμότητας” ανά πάσα στιγμή για οτιδήποτε θα μπορούσε να χρειαστεί ή προκύψει, καθώς φυσικά και τον κ. Αλέξη Βασιλειάδη, ο οποίος εκτελών χρέη ψάλτου, βοήθησε όλο αυτό το χρονικό διάστημα να είναι ο Ναός “ζωντανός” και λειτουργικός.

Το τελευταίο και μεγαλύτερο φυσικά “ευχαριστώ”, ανήκει στους απόφοιτους του “Αριστοτέλη”, αφού χωρίς εκείνους δεν θα υπήρχε “ο Ναός της καρδιάς τους”!

…Kαι “της καρδιάς μας”, θα συμπληρώσουμε εμείς.