“Ένας απλός χαιρετισμός σε μία έκπληξη με πολυποίκιλα και βαθειά συναισθήματα”.

 

Σάββατο του Λαζάρου 2017, μετά τη θεία Λειτουργία, μέσα στην ανταλλαγή των ευχών για ένα όμορφο Πάσχα, μία βιωματική Μ. Εβδομάδα για καλή Ανάσταση… Βγαίνει κάποιος από την παρέα και μ’ ένα πλατύ χαμόγελο μου προτείνει σε κάποια στιγμή που θα ‘μαι ήσυχος από πολλές μέριμνες, για ξεκούραση να πληκτρολογήσω ιντσταυρού.gr. Δεν το ‘δωσα και τόση σημασία…Η παρέα συνέχισε τον ρυθμό της ζωής της και όταν βρεθήκαμε σε μέρος όπου υπήρχε δυνατότητα να έχουμε είσοδο στο διαδίκτυο κάποιος δίπλα μου έρχεται και ψιθυριστά μου θυμίζει την χαμογελαστή εκείνη προτροπή στην αυλή της εκκλησίας μετά τη θ. Λειτουργία. Ενέδωσα στο αστείο και πληκτρολόγησα καθ’ υπαγόρευσιν κάποιου.

Βρέθηκα προ εκπλήξεως! Δεν πίστευα! Ένιωσα ένα διπλό συναίσθημα συγκίνησης. Τί κάναμε! … Και τί σκαρφίστηκαν τα παιδιά! Ήμουν μέσα στην ιστοσελίδα του Ι.Ν. Τιμίου Σταυρού Καλαμαριάς! Μία δουλειά επίσημα και υπεύθυνα οργανωμένη!

Άκουγα και έβλεπα, είναι η αλήθεια, σ’ όλο το διάστημα της ανακαίνισης του Ι. Ναού, μία κινητικότητα των παιδιών, όλης της παρέας, με φωτογραφίες και άλλες δραστηριότητες, αλλά το θεώρησα κάτι σαν αυτό που γινόταν στην Σχολή Τυφλών, όπου κάποιο παιδί “ανέβαζε” στην προσωπική του σελίδα στο Facebook, κάποιες εργασίες και εκδηλώσεις πραγματικά συγκινητικές και διδακτικές.

Αυτή τη φορά όμως έπεσα τελείως έξω! Ήμουν μπροστά σε μία ολοκληρωμένη ιστοσελίδα που οργάνωσαν και διαχειρίζονταν τα παιδιά με τα όσα πλέον θα γίνονται “έργα και ημέρες”, στο όμορφο στολίδι της Καλαμαριάς, στον Τίμιο Σταυρό.

Ο πρώτος βαθύς και συγκινητικός συναισθηματισμός μου, που πιστεύω όμορφα να τον έκρυψα και να μην έδωσα στόχο, ο χαρακτηρισμός των ίδιων των παιδιών της παρέας “πνευματικά παιδιά του π. Βασιλείου”.  Ένας χαρακτηρισμός βιωματικός, που σκάβει ακόμα βαθύτερα την υπευθυνότητα ως προς την πατρότητα, ως προς την σοβαρή και ελεύθερη κι άνετη εν Χριστώ χειραγωγία.

Τα παιδιά με πραγματικό παιδικό ενθουσιασμό θυμόντουσαν τα όσα μέσα στο χρόνο δημιουργούσαμε, πρώτα στην προσωπική τους ζωή και εν συνεχεία στην φροντίδα κάποιου Ναού, στην οργάνωση κάποιας ενορίας χρονολογίες ορόσημα για τη ζωή τους, αφού η εν Χριστώ παιδεία του καθενός ήταν συνυφασμένη με κάποιο Ναό και κάποια έργα.

Σαν κινηματογραφική ταινία πέρασε από μπροστά μου η θύμηση και η αναφορά του κάθε παιδιού με την έκφραση “θυμάσαι πάτερ τότε στο…”. Όλα τα θυμήθηκα κι ας είχα μερικά ξεχασμένα. Η πανέμορφη και διδακτικότατη εκείνη διετής διακονία στη Σχολή Τυφλών, τα 20 χρόνια στον Άγ. Ελευθέριο με παράλληλη διακονία στα παραπήγματα του Αγ. Φωτίου και της Αγ. Αναστασίας. Τα αυτόφωρα, τις φυλακίσεις, τα πρόστιμα, τις αγωνίες για νέες προσαγωγές. Τις υπαίθριες Κυριακάτικες θ. Λειτουργίας στη Ροτόντα υπό την επίβλεψη της αστυνομίας για τις διώξεις της Αρχαιολογικής. Και τέλος μιά – δυό φωνές που θύμιζαν τις ευλογημένες μέρες στον Άγ. Ιωάννη στα εργατικά της Ν. Κρήνης, τότε που ούτε 30 δεν ήμουν. Παιδιά! Πραγματικά παιδιά!

Πραγματικά παιδιά του Χριστού διότι η ζωή τους είναι με ζωή και αναμνήσεις ενός Ναού, μιας Εκκλησίας του Χριστού, όπου νεαρά τότε ακόμα αγόρια και κορίτσια, “ανδρώθηκαν” και βγήκαν στη ζωή. Με εμπειρίες της κοινωνίας του Χριστού ζουν στην κοινωνία του σήμερα με τους προβληματισμούς και τα προβλήματά της, στα οποία έχουν λόγο, θέση και άποψη ως υγιή τέκνα Θεού, ως φίλοι Χριστού.

Όταν μετά τον καφέ εκείνο του Λαζάρου και την περιήγηση μου στην ιστοσελίδα γύρισα στο σπίτι μου, κάθισα στο γραφείο μου και επανέφερα στην μνήμη μου πολλά από τα όσα έχω ζήσει. Χάθηκα αναπολώντας το τότε, το χθες, το τώρα, το σήμερα… Ασυναίσθητα σε κάποια χαρτιά, και μάλιστα χρησιμοποιημένα, άρχισα να συνάζω τις σκέψεις μου. Όταν το διάβασα, θεώρησα σωστό να το δώσω στα παιδιά, στα πνευματικά μου παιδιά, για να τους πως αυτό που εκείνη τη στιγμή δεν τόλμησα ή δεν μπόρεσα.

Δοξάζω τον Θεό που μου χαρίζει τέτοια παιδιά. Παιδιά που ζούμε μαζί το φάσμα της ζωής με αγώνες για μια ζωή υγιή μέσα στη Θ. Χάρη.

Παιδιά μου σας αγαπώ!

Κι εσάς που ζούμε μαζί κι εκείνους που για κάποιο λόγο είναι μακρυά μας.

Σας αγαπώ!

Ο πατέρας σας.

 

(Το παραπάνω αποτελεί δακτυλογραφημένη αποτύπωση από χειρόγραφο κείμενο του π. Βασιλείου Πολίτη)